2--

HJ Infrawerken helpt een handje in de Aastraat

Soms zijn er in onze wijk personen die wat extra hulp kunnen gebruiken. Nadat Jelmar Bijkerk, oprichter van HJ Infrawerken te horen kreeg dat een bewoner van de Aastraat een verzakt tuinpad had die hij zelf niet zomaar even kon herstellen, was daar HJ Infrawerken om de klus te klaren.
Dezelfde dag nog.

Met twee collega’s, ook uit de wijk, was de klus dan ook zo geklaard. Een klein half uurtje de schouders eronder en het pad ligt er nu weer strak bij. Het loon? Een kop koffie.
“Ik ben opgegroeid in deze wijk dus zoiets wil je dan af en toe wel een keertje doen, en Henk was er gewoon heel blij mee, dat doet je goed” aldus Jelmar Bijkerk.

Kijk, dat is óók Steenwijk-West; al woon je er zelf niet meer, je blijft er een bepaald gevoel bij houden waardoor je er af en toe nog eens terugkeert. In dit geval om iemand uit de brand te helpen.
HJ Infrawerken, hartelijk dank natuurlijk!

5-- 1-- 2-- 3-- 6-- 7-- 8--

Kleine Kamp

Het dorp achter het park

Warm.
Met regen.
Voordat ik ook maar één stap heb gedaan voor een ‘grootse’ wandeling, besluit ik de fiets te pakken.
Onder het juk van de regen heeft de wijk iets tragisch,
dan moet ik altijd even ‘Streets of Philadelphia’ afspelen; staat standaard op mijn mp3-speler.

Mijn wegdromen is niet handig in het verkeer, maar de mensen die voorbij komen houden me wakker.

Bijna jaloerse blikken vanaf de stoep, alsof een fiets zoveel beter is met dit weer.
Hier en daar moet de hand even de lucht in met al die bekende gezichten.
Eigenlijk gewoon een dorp binnen de stad: ons kent ons, met een eigen sociale norm.
Toch voel ik een zekere vervreemding.

Ik fietste meteen al op een betonblok-in-aanbouw, ooit stonden daar drie kleine seniorenwoningen.
Een knalrood huizenblok met vreemde moderne daken.
En een speelplaats met tuintjes, op de locatie waar ik zelf ooit nog heb leren rekenen.

Opeens vallen me de onbekende gezichten op.
Bij een van die blikken van zo’n stoeploper krijg ik even de neiging om iets lelijks te roepen.

Op de weg terug besluit ik dezelfde route te nemen.
Het is inmiddels droog.
Kinderen spelen nu waar het voormalige lokaal van groep 4 stond, of toch het speellokaal?
Ik betrap me erop dat ik het niet eens meer weet.

De moeders zitten aan een picknicktafel, ik ken ze bijna allemaal.
Verderop slingert een fietser over de paden.
Voetpaden, maar ik fiets er zelf ook.
Sommige dingen veranderen hier niet.

Ach, zo in de zon oogt het allemaal best wel vrolijk.
Ik laat de mp3-speler staan op het huidige nummer;
Wim Sonnevelds lied is niet meer nodig.
‘Sunday Morning Coming Down’ bast door mijn oordopjes.
En alleen hier kan me dat elke dag overkomen.